Patologia gruczołu krokowego, która rozwija się w wyniku procesów zapalnych w nim, nazywa się chorobą - zapaleniem gruczołu krokowego.
Częściej niż inne występuje zakaźna postać zapalenia gruczołu krokowego. Infekcja, która może wpływać na prostatę poprzez penetrację przez ujście cewki moczowej lub inne narządy i gruczoły układu moczowo-płciowego.
Przyczyny zapalenia prostaty
Każdy mężczyzna, który jest zaskoczony lub rozumie nieuchronność choroby z powodu zaostrzenia czynników prowokujących, może odgadnąć przebieg zapalenia gruczołu krokowego.
Gruczoł krokowy jest miejscem przejścia kanału cewki moczowej, dlatego proces zapalny w chorym narządzie, prowadzący do rozrostu jego struktur, prowadzi do zaburzenia opróżniania pęcherza.
Przy ustalaniu diagnozy różnych postaci zapalenia gruczołu krokowego stosuje się nomenklaturę binarną:
- przewlekłe niezakaźne;
- przewlekła zakaźna;
- ostry zakaźny;
- ostry niezakaźny.
Odmiany zapalenia gruczołu krokowego są spowodowane przez zespół czynników prowokujących w pewnych okolicznościach.
Pierwszym czynnikiem statystycznie dominującym wśród młodych mężczyzn i mężczyzn w wieku przedemerytalnym są infekcje przenoszone przez partnera seksualnego. Choroby przenoszone drogą płciową, szczególnie te w fazie remisji objawowej, mogą pozostawić po sobie utajoną infekcję lub zmiany w prostacie, które postępują nawet po wyeliminowaniu czynnika zakaźnego.
Objawy zapalenia gruczołu krokowego u mężczyzn
Trudno jest zdiagnozować zakaźną lub niezakaźną postać zapalenia prostaty na podstawie jedynie podobieństwa objawów.
W przypadku wykrycia następujących objawów zapalenia gruczołu krokowego konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnozy metod identyfikacji choroby:
- podczas opróżniania pęcherza pojawia się ból o różnym charakterze i nasileniu, po oddaniu moczu pacjent odczuwa pieczenie w cewce moczowej;
- temperatura ciała powyżej normy;
- uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza po zakończeniu oddawania moczu przez jakiś czas nie opuszcza chorego;
- ból w okresie pomiędzy częstymi wyjściami do toalety odczuwany jest w kroczu, pachwinie i okolicy brzucha, objawiający się w nogach, pośladkach, miednicy i kości krzyżowej;
- letarg i złe samopoczucie.
Mężczyzna może podejrzewać zapalenie gruczołu krokowego, jeśli z całej listy objawów przynajmniej dwa z nich staną się zauważalne. Specyficznym objawem procesu zapalnego w prostacie jest różnica temperatur mierzona w różnych częściach ciała. Schemat zmian temperatury jest powiązany z lokalizacją źródła stanu zapalnego: im bliżej niego, tym wyższa temperatura.
Możliwe komplikacje
Powikłania po zapaleniu gruczołu krokowego występują w przypadku braku interwencji medycznej w przebiegu choroby lub w przypadku braku nieprawidłowego schematu leczenia.
Praktyka lekarska wskazuje na najczęstsze rozprzestrzenianie się po zapaleniu gruczołu krokowego:
- brak erekcji i wytrysku;
- rozprzestrzenianie się procesu zapalnego na pobliskie narządy układu moczowo-płciowego;
- zaburzenia cytologiczne prowadzące do niezdolności plemników do zapłodnienia komórek jajowych;
- zmniejszone libido;
- schorzenia psychiczne i neurotyczne, które obniżają jakość życia i zdrowie mężczyzn w ogóle.
Penis po zapaleniu gruczołu krokowego znacznie zmniejsza jego zdolność do twardnienia i wypełniania krwią. Ewentualne kontakty seksualne kończą się szybko w porównaniu do niedawnego pełnego życia seksualnego. Nie każdy kontakt seksualny kończy się wytryskiem.
Wraz z rozwojem tego ostatniego pojawia się ból o ostrym charakterze, proces zakłócenia odpływu moczu (zatrzymanie lub nietrzymanie moczu) może stać się chroniczny. Zachowanie człowieka w takim stanie jest wątpliwe.
Stan mężczyzny może się unormować jedynie podczas długotrwałej pracy psychologicznej z pacjentem na tle farmakoterapii. Niepowodzenia w życiu seksualnym uniemożliwiają dalszą chęć kontynuowania życia seksualnego.
Skutkiem patologii jest niepłodność pierwszego stopnia u mężczyzn. W tym stanie istotne jest szybkie wyeliminowanie przyczyny niepłodności ze względu na niemożność wyleczenia farmakologicznego niepłodności II stopnia. Urolog może przepisać właściwe leczenie. Dlatego mężczyźni nie powinni ignorować objawów zapalenia gruczołu krokowego.
Diagnostyka
Schemat badań diagnostycznych zależy bezpośrednio od skarg i objawów, z którymi pacjent konsultuje się z urologiem lub innym lekarzem. Rozpoznanie zapalenia gruczołu krokowego u mężczyzn można przeprowadzić zarówno w domu, jak i w placówce medycznej.
Początkowym etapem diagnostycznym jest zebranie danych do wywiadu. Lekarz przeprowadza badanie zewnętrzne narządów płciowych i wysłuchuje skarg pacjenta. Na podstawie danych wstępnych budowany jest schemat dalszych badań diagnostycznych chorego.
Na obecnym etapie rozwoju medycyny lista pytań umieszczana jest w kwestionariuszu, który pacjent wypełnia przed wizytą u lekarza. Oszczędza to czas pacjenta i lekarza.
Pierwszym obowiązkowym etapem badania pacjenta z objawami zapalenia gruczołu krokowego jest badanie gruczołu krokowego od odbytnicy.
Lekarz określa stopień powiększenia narządu objętego stanem zapalnym, jego gęstość, jednorodność konsystencji czy obecność węzłów lub zagęszczeń, a także stopień bólu podczas badania palpacyjnego.
Przed badaniem palpacyjnym wykonuje się lewatywę jamy jelitowej.
W przypadku braku procesu zapalnego w prostacie nie ma bólu, ale w przypadku zapalenia gruczołu krokowego intensywność bólu może być różna, a jego lokalizacja jest odczuwalna w pachwinie, odbytnicy, kroczu i kości krzyżowej. W takim przypadku szereg procedur, na przykład cystografia, jest przeciwwskazany.
W celu badania mikroskopowego wydzieliny prostaty pacjent poddawany jest masażowi prostaty przez odbyt.
Jeśli przed zakończeniem masażu prostaty istnieje potrzeba oddania moczu, nie można tego zrobić, dopóki nie zostanie pobrana do analizy kropla wydzieliny prostaty z ujścia cewki moczowej.
Zabieg kończy się przesunięciem szkiełka mikroskopowego nad ujściem cewki moczowej, po czym wymaz zostaje wybarwiony i poddany analizie mikroskopowej pod kątem następujących parametrów:
- obecność leukocytów i liczenie ich liczby;
- ilość lecytyny;
- Aktywność mikroorganizmów chorobotwórczych i ich obecność.
Wykrycie bakterii w polu widzenia rozmazu wskazuje na zakaźny typ zapalenia gruczołu krokowego.
Liczba leukocytów w polu widzenia większa niż 2 wskazuje na proces zapalny w prostacie. Aby uzyskać wiarygodny wynik badania mikroskopowego, konieczne jest prawidłowe pobranie próbki do analizy i prawidłowe zabarwienie preparatu.
Powyższe badania są obowiązkowe, dodatkowe badania lekarz zleca wybiórczo, w zależności od podejrzeń lekarza co do charakteru stanu zapalnego.
Analizę wydzieliny cewki moczowej przeprowadza się za pomocą instrumentu podobnego do cewnika. Wata jest nawinięta na metalową powłokę. Przed wykonaniem testu należy powstrzymać się od oddawania moczu przez 2-3 godziny. W przeciwnym razie mikroflora zostanie wypłukana do środowiska zewnętrznego. Lekarz wprowadza wacik na głębokość około 4 cm w otwór prącia i wykonuje ruchy obrotowe. Wymaz z cewki moczowej bada się na obecność resztek DNA i bakterii. Analiza moczu służy do wykrywania krwinek: czerwonych i białych krwinek oraz białka (zwykle nieobecnego lub obecnego w śladowych ilościach).
W przypadku popełnienia błędów w analizie rozmazu cewki moczowej i objawów zapalenia gruczołu krokowego, posiew moczu jest przepisywany do analizy bakteriologicznej.
Wadą tej metody jest długi czas oczekiwania na rozwój kolonii drobnoustrojów chorobotwórczych (do 1 tygodnia).
Wysiew przeprowadza się metodą porównawczą po pobraniu trzech porcji moczu (początku, środka i końca opróżniania pęcherza). Większa liczba mikroorganizmów chorobotwórczych w jednej z próbek pozwala przypuszczać, że jest to główne źródło zakażenia. Wykrycie bakterii w pierwszej części moczu nie daje podstaw do potwierdzenia stanu zapalnego. Druga i trzecia część moczu, w której występuje nadmiar liczby wykrytych drobnoustrojów, daje podstawę do określenia lokalizacji stanu zapalnego (odpowiednio w cewce moczowej i pęcherzu moczowym).
Stopień odchylenia funkcji seksualnych od normy sprawdza się, analizując nasienie pod kątem lepkości i innych wskaźników fizykochemicznych środowiska, aktywności i żywotności męskich gamet; rzadko przepisuje się spermogram.
Badanie USG pozwala określić gęstość chorego narządu oraz inne parametry uzyskane po cyfrowym badaniu prostaty przez odbyt.
Gruczoł krokowy można oglądać na dwa sposoby: USG odbytnicy i USG przez jamę brzuszną. W przypadku podejrzenia gruczolaka lub raka prostaty lekarz może zlecić dodatkowe badanie krwi, tzw. badanie PSA.
Próbka pobierana jest z żyły, a badanie krwi stwierdza (wyklucza) obecność białka PCA, które pojawia się w nowotworach złośliwych. W domu pacjent może podejrzewać zapalenie gruczołu krokowego na podstawie koloru i zmętnienia moczu oraz objawów choroby.
Jak leczyć w domu
Oferty farmaceutyczne
Jeśli pojawią się objawy zapalenia gruczołu krokowego, mężczyźni nie powinni samoleczenia; leki przedstawione poniżej powinny być przepisywane wyłącznie przez lekarza.
Leki oferowane do leczenia zapalenia gruczołu krokowego wyróżniają się różnorodnością postaci i właściwości farmaceutycznych. Częściej niż inne czopki są przepisywane do stosowania doodbytniczego.
Uzasadnienie wyboru lekarzy wynika z bliskości działania składników czopków doodbytniczych i gruczołu krokowego.
Warunkiem skutecznego działania substancji czynnej czopków na tkankę narządową jest pozostawienie pacjenta w pozycji leżącej przez 30 minut po podaniu leku doodbytniczo. Czopki inaktywują patogenną mikroflorę i działają przeciwbólowo.
Zastrzyki domięśniowe i dożylne przyczyniają się do najszybszego działania na chory narząd poprzez dystrybucję przez krwioobieg.
Natychmiast po oddaniu moczu przepisuje się wkraplanie, mające na celu przedostanie się substancji leczniczych do prostaty przez otwór cewki moczowej. Maksymalna objętość wstrzyknięcia wynosi 5 ml.
Formy tabletek na zapalenie gruczołu krokowego są lepiej znane jako antybiotyki, podzielone na 3 grupy i skutecznie radzące sobie z możliwą różnorodnością spektrum rodzajów patogennej mikroflory.
Wieczorem przeprowadza się ciepłe mikrolewatywy z wstrzykniętymi substancjami. Głównym warunkiem zastosowania lewatywy jest niedopuszczalność przeciążenia gruczołu i przestrzeganie reżimu temperaturowego. Odnosi się do tradycyjnych metod leczenia zapalenia gruczołu krokowego.
Środki antybakteryjne
Odpowiednio dobrany antybiotyk jest kluczem do skutecznego leczenia zapalenia gruczołu krokowego. Aby wybrać antybiotyk, gdy pojawią się objawy zapalenia gruczołu krokowego, konieczne jest przeprowadzenie analizy bakteryjnej wydzieliny prostaty (cewki moczowej, moczu).
W ostrej postaci zapalenia gruczołu krokowego przepisywane są antybiotyki o szerokim spektrum działania:
- Tetracykliny są najmniej wszechstronne pod względem różnorodności bakterii chorobotwórczych;
- Penicyliny stosuje się w leczeniu niespecyficznej mikroflory, a także w leczeniu resztkowej infekcji kokosowej po rzeżączce. Działa przeciwko określonej mikroflorze patogennej, inaktywując ją kwasem klawulanowym;
- Najszerszy wpływ na mikroflorę chorobotwórczą mają fluorochinolony;
- Cefalosporyny są najskuteczniejszym środkiem niszczenia mureinowych ścian komórkowych bakterii, jednak ograniczone zastosowanie wiąże się z dużymi właściwościami toksycznymi, co nie pozwala na stosowanie ich w chorobach alergicznych, zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych itp.;
- Makrolidy mają najmniejszą toksyczność ze wszystkich antybiotyków, ale ich skuteczność jest wątpliwa.
Przygotowanie leków na zapalenie gruczołu krokowego w domu
Tradycyjne metody, które można zastosować w domu, pomogą złagodzić objawy zapalenia gruczołu krokowego. Ale musisz zrozumieć, że należy je stosować wyłącznie w połączeniu z nowoczesnymi lekami przepisanymi przez lekarza.
Sok wyciska się ze szparagów i pije przez cały dzień w nieograniczonych ilościach. Jeśli pacjent chce zauważyć pozytywny efekt kuracji, dzienne spożycie soku ze szparagów nie powinno być mniejsze niż 0,5 litra.
Świece propolisowe wykonuje się samodzielnie w domu. W tym celu do szklanki alkoholu medycznego wsypuje się 40 gramów propolisu, mieszaninę rozpuszcza się i odparowuje do uzyskania konsystencji pasty.
Zmieszaj miąższ propolisowy z masłem kakaowym w proporcji 1:20, następnie uformuj czopki do podawania doodbytniczego i przechowuj je w lodówce.
Codziennie przed pójściem spać należy włożyć 1 czopek do odbytnicy. Kurs trwa 1 miesiąc. Aby wyeliminować objawy zapalenia gruczołu krokowego, leczenie przeprowadza się w 2-3 kursach, przerwa po leczeniu powinna wynosić 1 miesiąc.
Przy nadmiernej masie ciała gruczoł krokowy może zwiększyć swoją objętość. Aby przywrócić gruczołowi krokowemu jego pierwotny rozmiar, niektórzy pacjenci poddają się głodzeniu, podczas którego znika otyłość i przerost prostaty.
Jeśli przyczyny przerostu prostaty wiązały się wyłącznie z masą ciała, problem znika, jednak ustalenia przyczyn nie należy pozostawiać kompetencji lekarza.
Profilaktyczne ćwiczenia terapeutyczne
Zapalenie gruczołu krokowego, które rozpoznaje się na podstawie opisanych powyżej objawów, najskuteczniej eliminuje się przy jednoczesnym działaniu kilku czynników środowiskowych, w tym prawidłowego odżywiania i ćwiczeń terapeutycznych.
Odpowiednio zorganizowany zestaw ćwiczeń fizycznych pozwala zapobiegać ciężkim procesom zapalnym i zapobiegać powikłaniom po zapaleniu gruczołu krokowego.
Zestaw ćwiczeń fizycznych zaczyna się skutecznie objawiać już po pięciominutowym czasie trwania rano. Zaleca się więcej ruchu w postaci pieszych wędrówek, pływania, jazdy konnej i jazdy na nartach.